Home
Milk
door Johan Polak & Frans Goddijn
Het jonge echtpaar bewoont een huis annex winkelpand aan een van de
kleine pleinen. Toen de wijk dertig jaar geleden werd gebouwd - de
eerste uitbreiding van de stad aan de overzijde van de Rijn - hield zo
een pleintje een belofte in voor de middenstand, welke nooit is
ingelost. Hun winkelruimte is een poos in gebruik geweest door
welzijnswerkers, die trachtten iets te doen aan het lot van langdurig
werklozen. Deze zijn daar sterk vertegenwoordigd. Maar de
projektsubsidie raakte op, waarna ook de welzijnswerkers hun biezen
pakten. Nu drijven de hoofdhuurders er als liefhebberij een winkel in
tweedehands spullen. Op de schappen staan naast een heel regiment
electrische koffiemolens, stokoude stereosystemen van het prestigemerk
Bang & Olufsen. Alles voor een schappelijke prijs. Boekenplanken
verraden dat buurtgenoten die komen te overlijden, een gereformeerde
achtergrond hadden, gepaard aan een bescheiden leergierigheid. Luchtige
bijbelcommentaren van Okke Jager, de wereldgeschiedenis in
één handzame pocket en tips voor de kanariekweker. Zij
zijn de pioniers geweest van het toen nieuwe stadsdeel. Misschien heeft
een zelfde lezer destijds het minuscule boekje aangeschaft dat, met een
geplastificeerd omslag in vloekend roze en groen pseudo-art deco, tot
mijn verbazing en vreugde ooit deel heeft uitgemaakt van een serie
'midget' classics. Het bevat van Shakespeare het drama Macbeth, en de
sonnetten 41 tot 98. Het beruchte Sonnet 129, "The expense of spirit in
a waste of shame / Is lust in action; and till action, lust" staat er
dus niet in. Doorgaans lever ik in dit winkeltje mijn oude broodrooster,
koffiemolen of radio in en krijg dan enkele ex libris mee terug voor
mijn zwager die ze spaart. Vandaag kocht ik de dwerg-MacBeth. Op de
zonneweide van het zwembad, tussen niet meer zo jonge ouders die
omzichtig in de weer zijn met hun slapende of jengelende zuigelingen,
pak ik het boekje uit mijn sportvissersjack dat zakjes heeft met ritsen
aan alle kanten, ook een voor dit boek. "Give me your favour: - my dull
brain was wrought with things forgotten". Raadselachtig mooi, een zin
die als motto geplaatst boven de memoires van een "belangrijk" man, hem,
hoe klein ook, echt groot zal maken. Ik zie ook een zin die ik aanstreep
om hem mijn maat bij gelegenheid voor te houden: "yet do I fear thy
nature; it is too full o'th' milk of human kindness / To catch the
nearest way".
J.C. Bloem, dol op het citeren van Shakespeare en een buitengewoon
vriendelijk man, had een keer, bij hoge uitzondering, iets onaardigs
gezegd. Onmiddellijk vroeg zijn vertrouwde vriend Guus Sötemann:
"Jacques! Waar is jouw 'milk of human kindness' gebleven?" Begeleid door
een reeks deftige kuchjes antwoordde de dichter: "Die is er, maar voor
het ogenblik zijn de uiers leeg".